Vuurwerkverbod: waarom betaalt de brave burger de prijs?
Er is een hardnekkige leugen die de politiek gebruikt om het landelijke vuurwerkverbod te rechtvaardigen: "We moeten de hulpverleners beschermen." Natuurlijk moet dat. Iedereen met een gezond verstand is het ermee eens dat ambulancepersoneel en brandweerlieden in alle rust hun werk moeten kunnen doen. Geweld tegen hulpverleners is walgelijk en onacceptabel. Maar de bewering dat een vuurwerkverbod dit gaat oplossen, is gebaseerd op een volledig valse aanname.
Men doet in Den Haag alsof héél Nederland op 31 december verandert in een oorlogsgebied. De realiteit? De brave burger bekogelt geen politieauto's. De overgrote meerderheid van de vuurwerkliefhebbers ruimt netjes de rotzooi op en wenst de agenten op straat een gelukkig nieuwjaar. Het geweld is geen landelijk probleem, maar een lokaal criminaliteitsprobleem. Waarom krijgt het hele land een collectieve straf voor de misdragingen van een select groepje relschoppers?
De bekende wijken en de falende lokale verboden
Wie de evaluaties van de afgelopen jaren bekijkt, ziet een duidelijk patroon. Het loopt al jaren mis in exact dezelfde steden en dezelfde wijken. Sterker nog: in veel van de steden waar hulpdiensten de afgelopen jaren het hardst zijn belaagd, wás er al een lokaal vuurwerkverbod van kracht. Steden als Rotterdam en Amsterdam lieten eerder al zien dat een verbod op papier niks uithaalt. De raddraaiers in de bekende probleemwijken trokken zich er geen fluit van aan en stonden alsnog met illegaal buitenlands spul te gooien.
Het is de omgekeerde wereld: omdat de overheid er niet in slaagt om de orde te handhaven in een paar beruchte straten, pakken ze de traditie af van de burger in de rest van het land waar het wél gewoon gemoedelijk verloopt.
De baksteen-logica: De dader is het probleem, niet de pijl
Wat beleidsmakers simpelweg weigeren te begrijpen, is dat een verbod de agressie op straat niet wegneemt. Het enige wat je met een vuurwerkverbod bereikt, is dat je de brave burger ontwapent van zijn legale hobby. De raddraaiers op straat veranderen hun gedrag er echt niet door.
Als deze relschoppers geen vuurwerk meer kunnen vinden, lossen hun agressie en frustratie niet plotseling op in de nachtlucht. Dan pakken ze wel een baksteen, een straattegel, een bierfles of een fietsketting om naar de politie te gooien. De auto's van de hulpdiensten gaan dan net zo hard kapot. Het probleem is namelijk nooit het vuurwerk geweest; het probleem is de dader. Door vuurwerk te verbieden bestrijd je slechts een symptoom, terwijl je de werkelijke oorzaak – het totale gebrek aan respect en opvoeding in die wijken – volledig ongemoeid laat.
Meten met twee maten
Het gevoel van onbehagen bij de burger wordt nog groter als we kijken naar hoe er in andere situaties wordt opgetreden. Denk aan de massale rellen, plunderingen en vernielingen rondom de WK-voetbalwedstrijden van Marokko. Hele binnensteden werden overgenomen, er werd met zwaar vuurwerk naar agenten gegooid en hulpdiensten werden bewust belaagd. En wat deed de overheid? Er werd gekozen voor 'de-escalatie'. Agenten moesten achteruitwijken uit angst om de boel verder te laten escaleren.
Zodra een groep raddraaiers maar groot en agressief genoeg is, lijkt de overheid te verlammen door angst. Maar de brave burger die in zijn eigen voortuin een pijl afschiet? Die krijgt direct de volle laag van de wet.
Conclusie: Een daad van pure zwakte
Het landelijke vuurwerkverbod is het ultieme brevet van onvermogen van de Nederlandse staat. Omdat de politie kampt met enorme personeelstekorten en de politiek de moed mist om probleemwijken écht hard aan te pakken, kiezen ze voor de makkelijke weg. Verbied het product, dan hoef je de dader niet op te sporen.
Het resultaat is dat de weteloosheid in die specifieke wijken gewoon zal blijven bestaan – ze gooien straks immers net zo makkelijk met bakstenen of illegaal spul. Het enige wat er verandert, is dat miljoenen brave Nederlanders die nooit een vlieg kwaad hebben gedaan, worden gecriminaliseerd om hun hobby. Zolang de overheid raddraaiers ontwijkt maar de fatsoenlijke burger straft, is het vuurwerkverbod geen daad van rechtvaardigheid, maar een daad van pure zwakte.